Interview: Wim Jeuring

Rubriek
Onze helden op de weg  

 

 

 

 

Naam: Wim Jeuring (52)
In dienst vanaf: April 2018

Goedemiddag Wim!
Ben jij sinds kinds af aan al fan van het leven als chauffeur of wilde je eerst wat anders doen?
Ik ben inderdaad als kind al zeer geïnteresseerd geraakt in vrachtwagens. Dat begon tijdens vakanties naar Italië, naar het Gardameer. Ik zat achterin de auto en we gingen over de Brennerpas, daar zag ik in de jaren 70 al die vrachtwagens staan met voornamelijk Nederlandse kentekens. En ja, daardoor raakte ik hevig geïnteresseerd. Ik dacht: “Als die mensen dat voor hun beroep mogen doen, door zulke mooie gebieden/ landen rijden (Alpenlanden, Italië, Spanje) en wij doen dat alleen maar in vakanties. Ja dan lijkt me dat prachtig om daar mijn beroep van te maken! Dan ben je het hele jaar op reis, als het ware!” Zo zag ik het als kind.

Die gedachten klinken erg logisch!
Had jij ook een logistiek voorbeeld in je familie?
Ik heb verder geen familieleden die dit beroep ook uitoefenen. Ik ben de eerste en ik ben ook de enige gebleven. Mijn vader had gehoopt dat ik wat hoger in het beroepsleven zou eindigen. Maar uiteindelijk vond hij het wel mooi dat ik op een groot voertuig reed. Ik startte mijn carrière trouwens als touringcarchauffeur!

Wat leuk, dus je deed echt wel heel wat anders eerst!
Ja, nou mijn ouders hadden dat een beetje als idee. Ze zeiden, joh ga nou op zo’n bus. Dan heb je veel met mensen te maken, lekker sociaal en dan ben je niet zo eenzaam als een vrachtwagenchauffeur. En dat advies heb ik opgevolgd, waarna ik in 1993 de opleiding heb gevolgd tot touringcarchauffeur. Daarvoor heb ik mijn rijbewijs D gehaald en dus een opleiding gevolgd, waarin ik naast rijden ook leerde om mensen mee op reis te nemen en allerlei reisprogramma’s uit te voeren.

In 1992, het jaar ervoor, was ik nog een van de jongens die in militaire dienst moest. En daar ben ik ook chauffeur geweest op zwaardere legervoertuigen.

Oke, dus je kon je al goed redden op de grotere voertuigen?
Ja, eind jaren 80 hadden mijn ouders alle rijbewijzen al betaald en had ik deze dus al gehaald. Ik kon daardoor op die zware auto’s rijden in militaire dienst.

In 1994 ben ik daadwerkelijk gestart met mijn beroep als touringcarchauffeur. Dat was bij een bedrijf in Groningen. In de herfst van dat jaar was het zo rustig in dat bedrijf, dat mijn andere collega’s zeiden: “Goh Wim, je hebt ook je groot rijbewijs. Is een bietencampagne niets voor jou?” Dat leek mij wel wat, want daar kon ik mooi geld mee verdienen. Ik heb toen een aantal jaren lang, drie maanden per jaar, de bietencampagne gereden, om vervolgens weer terug te komen op de touringcar. Zo reed ik het hele jaar rond. Dat heb ik tot ongeveer 2001 gedaan en toen ben ik in het bloementransport terecht gekomen.

Waarom ben je toen gestopt met je werk bij de bietencampagne en als touringcarchauffeur?
Omdat ik nooit meer een weekend thuis was. Ik reed wel door heel Europa met die touringcar, ik heb echt veel van Europa mogen zien, maar ik was nooit meer thuis. Mijn privéleven zat daardoor in het slop, relaties verliepen erg moeizaam. Ook vond ik dat ik niet erg veel verdiende met mijn beroep destijds, ik kwam er uiteindelijk achter dat je in het bloementransport meer kon verdienen. En dat ik dan ook in de weekenden vrij was. Toen heb ik in 2001 dus die beslissing genomen om definitief in het goederentransport te gaan.

Klopt het dat, als ik zo naar de jaartallen kijk, je je carrière niet gelijk bent gestart op de weg?
Haha, nee dat klopt. Dat komt omdat ik een vrij trage leerling was. Ik heb MAVO gedaan, die is normaal vier jaar. Die heb ik in vijf jaar gedaan. Daarna ben ik verder gegaan op de MEAO. Die duurt normaal gesproken drie jaar, alleen ik was dus niet zo heel erg geweldig. Dus ik heb daar zes jaar over gedaan, haha. Mijn motivatie lag bij de grote baan, op de grote auto. Wel hielp deze tijd mij om goed in talen te worden. In 1994 kwam ik dus eindelijk op de weg terecht, ik was toen 26 jaar. Toen had ik al mijn diploma’s en rijbewijzen. Dus ik kon wel meteen goed voorbereid aan de slag.

Dat klinkt goed! Je hebt al een aantal factoren benoemd. Kun je nog eens wat uitgebreider vertellen wat jouw werk zo aantrekkelijk voor je maakt?
Het is het zelfstandige werken. Los van de opdrachten in de boordcomputer, ben je erg zelfstandig onderweg. Je hebt op de vrachtwagen geen leidinggevende achter je zitten. En ik geniet van het leven van achter de voorruit. Elke dag is anders!

Dat heb je mooi verwoord! Ben jij nu bij Van der Werff Logistics vaak dagen weg, weken of enkele nachten?
Ik ben afwisselend onderweg. Soms twee, soms drie, soms vier nachten. Dat verschilt per week. Ik heb sowieso bij Van der Werff de bereidwilligheid om de hele week van huis te zijn, dat weten ze ook bij de planning. Mijn ervaring is dat je bij overnachtingen onderweg, vaak meer rust krijgt dan een avondje thuis doorbrengen. Ik maak natuurlijk ook wel eens mee dat ik s avonds weer thuis ben en ook dat is helemaal niet erg. Lekker even in je eigen woning met eigen voorzieningen. Er is een mooie balans tussen werk en privé. Ik heb nu ook meer tijd om in de weekenden mijn hobby’s uit te voeren.

Leuk, op die hobby’s komen we straks nog even terug!
Je benoemd best specifiek dat je de bereidwilligheid hebt om voor Van der Werff om de hele week van huis te zijn. Wat vind jij van het bedrijf?
Ik ben blij met mijn werkgever. Het is een mooi opgezet bedrijf. Het is erg gegroeid in de afgelopen jaren. De bedrijfsstructuur is goed verzorgd. Dat geeft voor de chauffeur een erg geruststellend gevoel.

Je hebt al aardig wat jaartjes ervaring inmiddels. Op welk moment in jouw carrière ben jij het meest trots, en waarom?
Ja dat heb ik zeker. Ik heb met grote bussen door steden gereden, waar Nederlandse steden erg ruim bij zijn. Bijvoorbeeld in steden als Rome en Napels. Als je daar schadevrij doorheen komt, dan ben je wel aardig goed bezig! Ze rijden daar namelijk nog steeds met een gladiatoren inslag. Klein voorbeeld is dat rode verkeerslichten niet al te veel zeggen voor de Romeinen. Ze rijden overal dwars doorheen. Ik ben er trots op dat ik schadevrij door steden als deze en bijvoorbeeld Barcelona en Boedapest heb kunnen rijden.

Dat is ook zeker iets om trots op te zijn!
Heb je naast deze ritten waar je trots op bent, ook een herinnering aan je mooiste rit ooit?
Ik was in de jaren 90 op Europa Tour, een rondreis van 3 tot 4 weken. We vertrokken toen vanuit Nederland naar Londen, via Parijs naar Lourdes. Door naar St Tropez en Monaco, en in Italië naar Rome, Pompeii en Napels. Terug via Venetië, Como, Innsbruck en München naar Nederland. In Rome ging m’n versnellingsbak kapot. Ik heb toen 5 dagen in Rome gebivakkeerd. De passagiers gingen met een andere touringcar door, later pikte ik ze weer op onderweg op deze tour. Zo heb ik onder andere het Colosseum kunnen bekijken, alsmede de vele mooie pleinen en terrasjes. Een reis om nooit te vergeten!

Dat klinkt als een fantastische reis!
Hey, en daartegenover loop je natuurlijk ook wel eens ergens tegenaan. Wat vind jij vervelend je beroep?
De opkomst van de Oost Europese transportbedrijven zorgt voor zware concurrentie. We verliezen daardoor veel Nederlandse chauffeurs, die verdrongen worden op die manier. Ik heb wel gemerkt dat we als Nederlandse chauffeurs “noodgedwongen” meer in Nederland zijn gaan rijden sindsdien. Dat levert voordelen op en nadelen. Het nadeel is dat je de mooie Alphen omgevingen niet meer zo vaak ziet tijdens je werk. Voordeel is dat je in Nederland wel goede voorzieningen hebt onderweg.

Goed voor te stellen dat dat voor grote veranderingen zorgt.
Even heel wat anders. Wat doe jij. Eten meenemen of eten klaarmaken om zelf mee te nemen voor onderweg?
Ik probeer zoveel mogelijk in de authentieke chauffeurscafés te eten, omdat ze daar vers voedsel hebben. Ik vind het belangrijk om de benodigde hoeveelheid groente in te nemen, het liefst vers. Mijn magnetron gebruik ik alleen in de noodgevallen. Bovendien kun je in de restaurants ook gezellig even met je collega’s kletsen.

Stel je voor, wij bevinden ons in de toekomst en er komen zelfrijdend trucks, vind jij je werk dan nog interessant?
Dat vind ik een interessant vraagstuk. Aan de ene kant is het een goede zaak, vooral vanwege de fossiele brandstoffen die we nu nog gebruiken. We moeten wel richting de elektriciteit of andere soorten. En er gebeuren nog veel te veel ongelukken. We ontkomen waarschijnlijk daarom niet aan de zelfrijdende vrachtwagens. Ik maak me wel zorgen of dat dan nog wel als werk gezien wordt en dus of dit beroep dan nog wel betaald zal worden. Ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan. Ik ben zelf wel een chauffeur van het rijden, dus ik zou het niet prettig vinden als er niets meer te rijden was.

Stel je voor, deze ontwikkelingen worden morgen doorgevoerd. Wat voor baan zou jij dan kiezen?
Dan zou ik met onze directeur of de mensen op kantoor gaan praten, om bij Van der Werff iets te vinden wat ik zou kunnen en willen doen. Het is een leuk bedrijf, ik blijf er graag!

Een tijd geleden zagen we al een foto van jou voorbij komen. Jouw truck voor een groot schip. Je benoemde dat varen jouw hobby is, waar komt die hobby vandaan?
Ook als kind. Mijn ouders hadden een zeiljacht in de omgeving van Giethoorn. Na het zeilen ben ik jaren in het windsurfen bezig geweest. De liefde voor het zeilen zat er dus al jong in. Omdat ik ook een liefde heb voor een krachtige motor, heb ik vorig jaar een leuke speedboot gekocht. Daarmee vermaak ik me prima. Ik wissel het af. Soms op pad met de speedboot en soms zeilen.

Inmiddels heb ik ook leuke collega’s getroffen die samen met mij zo’n dag willen doorbrengen op de boot. Ontzettend leuk dat je zo vrienden ontmoet. Het contrast tussen water en asfalt, vind ik een mooi contract. Werken op het asfalt en de weekenden op het water doorbrengen vind ik een prachtige combinatie.

Altijd leuk wanneer je collega’s ook je vrienden worden!
Wim, bedankt voor dit interview! Geniet van het mooie zonnige weer dat eraan komt. Ongetwijfeld ga jij nog even lekker te varen, nu het weer het nog toelaat!