Interview: Mari Bijnen

Rubriek
Onze helden op de weg  

 

 

 

 

 

Naam: Mari Bijnen
Leeftijd: 64
Werkt als charter voor Van der Werff sinds: Vijf à zes jaar

Hey Mari, hoelang rijd jij al als charter voor Van der Werff?
Ik werk nu een jaar of zes als charter voor Van der Werff. Ik ben officieel in dienst bij J. Kuijpers. Ik voel me alsof ik werk bij Van der Werff, ik voel me erg betrokken bij het bedrijf. Ik draag ook kleding van Van der Werff en laat me richting de buitenwereld dus zien als “Van der Werffer”. Het is echt mijn type werk wat ik hier mag doen.

Waar ligt dat aan? Waarom is het ‘jouw type werk’?
Ik heb in oktober 2020 een nieuwe auto gekregen van J. Kuijpers. Die nieuwe auto bevalt goed. Ik doe mijn ding. Ik ken het werk en het loopt lekker. Je bent als ware bijna eigen baas. In het begin moest ik even bekijken hoe de mensen in Friesland waren, maar nu hangen ze allemaal om mijn nek en noemen ze me Opa. Dat vind ik heel fijn, ik word bij alles betrokken.

Hoe kwam je als charter terecht bij Van der Werff?
Ik deed eerst ander werk, voor die opdrachtgever reed ik op Duitsland en Zwitserland. Dat werk liep ten eind, want de baas betaalde slecht aan Kuijpers. Vervolgens werd er aan mij gevraagd of werken bij Van der Werff iets voor me was. De eerste week dacht ik: “Waar ben ik aan begonnen?” Het was heel ander werk dan ik gewend was. Met een meeneemheftruck werken en lossen op de bouw. Ik was gewend aan grote bedrijven, waar ik de auto tegen het dock aan moest plaatsen. Toen ik een week verder was dacht ik: “Hey, dit is eigenlijk toch wel mooi! Je bent hier intensiever bezig, je moet meer puzzelen met je adressen. Ik vind dit werk mooier!”

Ben je, los van de mooie werkzaamheden, tevreden met Van der Werff als opdrachtgever?
Ja, ik mag er graag komen. Of het nu jong of oud is, ik kan er goed mee overweg. Hartstikke prima! We helpen elkaar.

Over jong en oud gesproken: Je wordt dus opa genoemd. Afgaande op je leeftijd ben jij tot dusver de meest ervaren chauffeur van deze interviewreeks. Hoe oud was je toen je je papieren haalde?
Ja, ik heb er al achtenveertig jaar opzitten. Ik was achttien toen ik mijn rijbewijzen haalde. Ik reed al in luxe auto’s van het bedrijf op mijn zestiende. Op mijn zeventiende werd ik bijrijder. De chauffeur waarmee ik reed stopte destijds tijdens de rit en zei: “rijd jij maar ik ben veel te dronken!” Die chauffeur ging op zondag voetballen en dan de kantine in. Hij wist natuurlijk wel dat ik kon rijden. Sinds die tijd reed ik tijdens onze gezamenlijke diensten (iedere dag) de ochtenden, hij overdag en ik s’ avonds weer terug. Dat kon in die tijd allemaal. Op een gegeven moment moest ik met andere chauffeurs mee en die hadden gehoord dat het zo ging. Die stapten ook uit zichzelf uit en lieten mij rijden.

Dus jij had al ervaring opgedaan zonder dat je überhaupt een rijbewijs had?
Ik had inderdaad geen rijbewijs, nog geeneens van een bromfiets. De tijden waren toen nog heel anders, er werd niet naar gekeken. En als er politie in de buurt was, dan zette je je stoel een beetje hogerop, zonneklep naar beneden en rijden maar!

Vond de baas dit alles ok?
Ik ben op latere leeftijd nog eens bij dat bedrijf terug geweest om te laden voor Kuijpers. Toen kwam ik de bazin tegen en vertelde ik haar dit verhaal. Ze zei: “Nou nou nou, lelijke jongens dat jullie er waren. Als ik het geweten had, dan hadden jullie gelijk ontslag gekregen!” Dat was wel grappig!

Dat is zeker een verhaal voor in de boeken.
Wie of wat inspireerde jou eigenlijk om dit logistieke pad op te gaan?
Ik ben altijd graag op pad geweest, ik was nooit thuis. Ik zat overal en nergens. Ik wist blijkbaar op jonge leeftijd ook overal de weg al. Zo is het er eigenlijk ingeslopen. Ik heb eerst een aantal keer in het magazijn gestaan en nog eens een tijdje aan de benzinepomp. Zo ben ik op een gegeven moment als bijrijder op de vrachtwagen gekomen en dat beviel mij wel.

Het van huis zijn heeft er altijd al ingezeten. Op mijn zestiende kampeerde mijn zus in Eupen, België op de camping. Ik zei tegen mijn moeder: “Ik ga op de brommer daar naartoe!” Na een halve dag rijden stond ik daar op de camping. Ik had het zo gevonden. Ik hoefde onderweg maar één keer de route te vragen aan een mooie Franstalige vrouw. Ik sprak geen Frans, maar we begrepen elkaar.

Dat is knap op zo’n jonge leeftijd!
Heb je ook logistieke voorgangers in je familie?
Ik ben wel eens een weekje mee geweest naar Zwitserland met mijn neef. Die vroeg ook of ik wilde rijden. Dat aanbod heb ik toen afgeslagen, ik was toen nog geeneens zestien. En een oom van mij is chauffeur geweest en een andere oom buschauffeur. Dus het zit toch wel een beetje in de familie.

Wat zijn volgens jou de voordelen van het chauffeursvak?
De hele dag onderweg zijn en mensen ontmoeten. Dat vooral. Ik stap iedere dag fluitend in mijn wagen. Zoals het loopt, zo loopt het. Ik stap in en kijk hoe ver ik kom. Dat vind ik mooi. Ik ga nooit met tegenzin op pad.

Wat zijn jouw grootste irritaties onderweg?
De andere weggebruikers komen tegenwoordig zo snel terug naar de rechter rijbaan. Je wordt gewoon afgesneden. “Waar ben je dan mee bezig?” Maar ik laat ze maar gaan, voorheen trok ik nog eens aan mijn stuur om ze te ontwijken. Maar ik wil zelf ook niet in de kant raken.
De mensen op de weg geven nergens meer om. En ze geven je de tijd niet meer, als je bijvoorbeeld ergens moet keren. Ze kruipen liever onder de vrachtauto door dan dat ze drie tellen moeten wachten.

Dat is zeker een ding vandaag de dag: Iedereen lijkt haast te hebben.
Je bent al zo’n achtenveertig jaar bezig. Had je ook haast om te switchen van werkgevers of heb jij vooral langere contracten gehad?
Ik heb niet gek veel werkgevers gehad. Bij één heb ik vijftien en een half jaar gewerkt. Ik was daar de laatste chauffeur van zeven die eruit moest. Mijn auto werd verkocht en ik hoorde bij de auto. Zo geschiedde het helaas. Bij dat bedrijf heb ik wel een prachtig afscheid gehad. Ik mocht veertien dagen naar Amerika (Las Vegas etc.) en alles werd betaald: de huurauto, hotels en de vliegreis. Dat was echt super! 

Daartussen heb ik bij twee verschillende bedrijven ook tien jaar gewerkt. Bij die twee moest ik er ook uit vanwege veranderingen in de bedrijven. Nu werk ik alweer elf jaar bij J. Kuijpers.

Dus de keren dat je van werkgever wisselde, was het eigenlijk omdat dit noodzaak was vanuit het bedrijf.
Ja, klopt. Voordat ik hier werkte, werkte ik tien jaar bij de broer van Kuijpers. Die man stond te huilen toen hij mij moest ontslaan. Maar hij kon het niet meer verdiend krijgen. Dus ja, dan ga je hé.

Heb je bij vorige werkgevers ook in het buitenland gereden?
Ik heb een hele tijd op Duitsland gereden. Ook Zwitserland. Nu is het België en af en toe nog een keer Duitsland. Maar niet veel verder dan dat.

En rijd je op het moment meerdaagse of enkele ritten?
Ik ben iedere week van maandag t/m donderdag onderweg. Op vrijdagen ben ik vrij. Dat bevalt me goed. Ik kan het mooi verdiend krijgen op deze manier. Ik wilde eerst graag op vrijdagmiddag weer thuis zijn omdat de kleinkinderen hier dan zijn. Dat lukte twee keer en de andere keren kwam ik alsnog op vrijdagavond laat pas weer thuis. Toen kwam J. Kuijper zelf het met idee of het iets voor me was om op vrijdag de hele dag vrij te zijn. Zo is dit werkritme geboren. Ik doe het nu een aantal jaar en dat gaat mooi. Ondanks dat je nog heel veel wilt en kunt, merk je toch ook dat je iets ouder wordt.

Heb jij iedere dienst te maken met dezelfde soort lading, of is het iedere keer wat anders?
Iedere keer is het anders. Meestal wel bouwmaterialen.

En in het verleden ook altijd bouwmaterialen vervoerd?
Ik heb vijftien jaar in de meubels gezeten. Met de combinatie overal naartoe, naar de grote winkelhuizen zegmaar. Toen werd ik gevraagd voor service monteur. Dat heb ik ook een poos gedaan. Met een kleine vrachtwagen bij de mensen thuis langs en klachten en problemen oplossen. In die vrachtwagen had ik dan meubels bij me, mocht er iets geruild moeten worden dan had ik het bij me. Ik heb ook in de distributie van honden en kippenvoer gezeten, van Royal Canin. Ik heb tevens flink ervaring op mogen doen door op een zandwagen te rijden. In dienst heb ik in de aan en afvoertroepen op de vrachtwagen gereden, daarvoor moest ik veel naar Duitsland rijden. Het was dus altijd: Rijden, rijden, rijden met het wagentje. In dienst moesten we ook mee op bivak, daarvoor moest je een tent meenemen. Maar die namen wij nooit mee, we gingen lekker in een hotel liggen terwijl de rest in het veld lag. Een beetje ondeugendheid erbij mag wel!

Zeker geen slecht idee van jou en je werkmaten!
Je hebt van alles vervoerd. Merk je ook dat het werken met bouwmaterialen voor net dat beetje extra uitdaging zorgt?
Ja, je komt op gekke plekken. Je belt vaak even of je ergens kan komen en er ook kan draaien. Het komt voor dat mensen dan zeggen: “Dat is geen probleem!”. En dan kom je aan de poort en vinden ze je wagen ineens wel erg groot. Dan volgt de uitdaging: Hoe kom je hier weer weg? Als je dan weg bent, klop je jezelf links en rechts op je schouder (want anders ga je scheef lopen) en denk je: “Zo, dat heb ik toch weer mooi geflikt!”

Is er door de jaren heen ook een bijzonder momentje voorgevallen, eentje die er voor jou uitspringt?
Mijn vrouw was eens een keer met mij mee tijdens een rit naar Duitsland. Tijdens die rit leek het op een gegeven moment alsof we in het paradijs rondreden, zo’n mooie zonsondergang zagen we. Dat is wel blijven hangen, het was heel bijzonder. Mijn vrouw is trouwens maximaal drie keer mee geweest in achtenveertig jaar.

Hoe lang duurde jouw langste rit ooit? Waarom liep dat zo uit de hand?
In dienst heb ik wel een keer drie dagen op en neer naar Duitsland gereden zonder te slapen. Dat kon toen nog allemaal. Dat kan nu niet meer.

Waar heb jij door de jaren heen het meeste van geleerd?
Je blijft ten eerste altijd bijleren. En verder: rustig blijven, vriendelijk blijven en alles met een lach. Het gebeurt allemaal, zoals het komt. En ja, wat moet je nog meer?

Je vertelde dat jij en je vrouw momenteel op de kleinkinderen passen, dus we kunnen ervan uitgaan dat jullie nog samen zijn. Hoe houd jij een goede balans tussen werk en privé?
Ja, tenminste zojuist nog wel. Als ik nog lang wegblijf kan het er zomaar anders voorstaan (haha).
Het is er in de jaren ingeslopen en mijn vrouw weet niet beter dan dat ik weg moet voor mijn werk. Maar ze kan me ook heel goed thuis hebben. Ik doe thuis ook veel. Ik kom op donderdagavond thuis en ga altijd gelijk de was doen. Dezelfde avond is het alweer klaar. Wat er ook moet gebeuren, ik doe het.

Ze is dus altijd weer blij als je er bent?
Jazeker! We zijn ook al heel lang bij elkaar. We zijn drieënveertig jaar getrouwd en kennen elkaar nu ook zo’n beetje achtenveertig jaar.

Echte jeugdliefde dus. Hoe wist je dat zij ‘het’ was?
Zij woonde in Den Bosch en ze had een vriendin in Schijndel. Ik woonde in Schijndel. Samen kwamen zij met de brommer naar Schijndel om daar naar de kroeg te gaan. Het was de tijd van de korte rokjes en ze had lange benen. Ik bracht haar een keer terug naar Den Bosch en dacht: “Ja, dit is het!”

En jullie hebben samen natuurlijk ook kinderen, anders heb je geen kleinkinderen. Hoeveel kids hebben jullie?
We hebben een dochter, daar zijn de twee kleinkinderen van. En we hebben een zoon. Hij is ook chauffeur en woont in Den Bosch.

Wat vinden je vrouw en jij mooi om te ondernemen in de vrije uurtjes?
Ik vind het leuk om te gaan fietsen en wandelen. Mijn vrouw fietst al zevenentwintig jaar niet meer. Zij krijgt volgende week een nieuwe knie. Dus zij kan helaas niet meedoen met die hobby’s.

We hebben wel een (vrij vlotte) snorscooter. Daarop brommen we vaak samen een eindje rond. Verder spelen we lekker met de kleinkinderen.

Leuke hobby’s Mari.
Laten we tot slot samen nog even fantaseren over een aantal zaken.
Hoe ziet volgens jou een wereld eruit zonder vrachtautochauffeurs?
Ik denk dat we dan allemaal in de blote kont lopen. Dan is er niets. Hoe kom je dan aan je spullen? Wie brengt je spullen weg? Wie haalt het op? Noem maar op.

Zo is het Mari, zonder jou stonden wij in de blote billen. Of in jouw specifieke geval: hadden wij geen dak boven ons hoofd.
Als je vitaal blijft, blijf je dan werken na pensioenleeftijd?
Als ik zover ben heb ik aan mezelf beloofd dat ik het stuur eraf schroef en hier bij ons in het kanaal gooi en dat ik die niet weer aanraak. Ik heb er dan vijftig jaar opzitten en dan vind ik het wel mooi geweest. Ik heb genoeg om handen.

Als je uit levenden en doden iemand mocht kiezen die een dagje met je mee ging, wie nam je dan mee?
Jou!

Kijk, dat is een leuke uitnodiging. Weet wat je zegt! Voor nu: Bedankt voor je tijd Mari en tot spreeks!